CiCERONE TRAVEL

Can erikler tam bitmeden size bir Gürcü yemeği: Bir kilo kuzu kuşbaşı et küçük bir soğanı da rendeleyip veya rondolayıp kendi suyuyla kavuruluyor. Üzerine yarım litre kadar veya daha fazla (sonuç çorba gibi olacak) kemik suyu ekleniyor. Can eriklerin çekirdeklerini çıkardıktan sonra yemeğe ekleniyor ve birlikte pişiyorlar. En sonunda da bir takım yeşillikler, mesela taze soğanın yeşil kısımları, tarhun otu ekleniyor. Tuz ve karabiberle baharatlanıyor. Afiyet olsun! Bunu G

Nerdeyse tefrika hâlini alacak Kars ve Kafkas Mutfağı yazılarıma devam ediyorum; çünkü unuttukları veya genç nesillerin hiç bilmediği Kafkas yemeklerinden söz ediyorum. Yazdıklarımı Kars’taki Karslılar da okusa keşke. Kars’ta her “yöresel” lokantada aynı yemekler mi olur! Çeşit konusunda hiç mi kafa yormaz insan! Ama öyle maalesef. Rus Salatası: Kimilerinize başlık tanıdık gelmedi mi? Olabilir; çünkü özellikle yeni nesle enjekte edilen yanlış bilgilerden birisi de bu. Bir

Kars’a, en doğudaki ilimize, kışın ortasında gitmek çok moda şu sıralar. Birkaç sene daha sürer bu furya herhalde. Peki gidenler neler gördü, neler yaşadı? Akıllarda ne kaldı? Sadece Rus döneminde inşa edilmiş binalar, donmuş Çıldır Gölü, Ani Harabeleri yok ki orada! Daha derin bir yer Kars. Kendine özgü folkloru, el sanatları, mutfak kültürü var. Anadolu’nun her yöresinde olduğu gibi burası da özel lezzetlere sahip. “Devlet sınırlarının aksine, kültürel sınırlar geçişkendir

Kars’ta günümüzde hâlâ İsviçre usulüne göre imâl edilen “Gravyer peyniri”nin öyküsü 1862’de Prusyalı Soylu Arthur Alexander von Kutschenbach’ın Tiflis’in güneybatısındaki Borçalı bölgesinde kurduğu Mahmutli çiftliğine kadar uzanır. Baron von Kutschenbach İsviçre gazetelerine ilân vererek işletmesi için peynirci arar ve ilk İsviçreliler böylelikle Mahmutli’ye gelirler. Zamanla bazıları çevreye yayılır ve yeni peynirhâneler kurar. İsviçre’den eğitimli ve göçe hazır personel