Postacılar Sokağı’nın adı nereden gelir? Peki ya Tomtom? O sokaktaki binalar bize ne hikâyeler anlatmak istiyordur kim bilir? Acaba Casanova hangi binada kan ter içinde uyanmıştır? Rilke’nin kuzini piyano dersleri veriyor, duyuyor musunuz? Ah şu Katolik İspanyolların bitmek bilmez âyinleri... Ortodoks Patrik bu Protestan kilisesine mi girip çıkarmış? İtalyanlarla Avusturyalıların bir türlü paylaşamadıkları bina hangisi? Sahi, Beyoğlu neden Beyoğlu? Peki, Kumbaracı Yokuşunun adı nereden gelir? Bir Fransız ile bir Macar Mevlevihanede ne yapıyorlar? Almanya’ya işgücü göçünün sıfır noktası neresidir?  Ruslar neden çatı katlarında yapmış kiliselerini? Türk Ortodoks olur mu? Liman Lokantasındaki kriminal olay neydi? Kılıçali Paşa kimdi? Mimar Sinan’ın şantiyede göz göze geldiği köle kimdi? Ve dahası...

Galata, İstanbul’un semtlerinden biri olarak görülen ama tarihte Konstantinopolis’ten tamamen ayrı bir kent olduğu pek bilinmeyen bir yer. Surlarından çok azı günümüze intikal etmiş olsa da, birçok anıtsal yapısı hâlâ dimdik ayakta.

Aslında Bizans başkentinde kendine yer edinmeye çalışan Ceneviz, Venedik, Pisa ve Amalfi gibi İtalyan şehir devletlerinin ticaret kolonileri arasında yaşanan rekâbetten doğan Galata, Haliç gibi bulunmaz bir liman sayesinde zenginlemiş. On dokuzuncu yüzyılda Avrupa’dan aldığı göçlerle “Levanten” denen bir kültür ortaya çıkmış buralarda.

“Bitmek bilmeyen yüzyıl”ın ikinci yarısında Karaköy-Şişhane-Taksim-Tophane arası tam bir şantiye görünümündeydi dersek abartmış olmayız. Dolmabahçe Sarayı’nın inşasıyla birlikte yabancı ülkelerin sefaret binaları da saraya yakın yerlerde yapılanmaya başlamış, siyasi ve ticari hayat “köhne ve sofu” Konstantiniyye’den bu “modern” bölgeye kaymış, böylelikle burada yeni bir İstanbul doğmuş.

“Cenevizlilerden Yahudilere Galata” turunun tamamlayıcısı niteliğindedir.