Dolmabahçe Sarayı’nın inşasıyla birlikte yabancı ülkelerin sefaret binaları da saraya yakın yerlerde yapılmaya başlamış, siyasi ve ticari hayat “köhne ve sofu” Konstantiniyye’den bu “modern” bölgeye kaymış, böylelikle burada yeni bir İstanbul doğmuş.

Galata Limanından yokuş yukarı tırmanıldığında Galata Surlarından sonra bir tepe sırtına ulaşılır. Sırtın bir yanı Boğaz’a iner, diğer yanı Haliç’e. İşte buraya büyük bir cadde ve sağlı sollu yüksek binalar, sefaret sarayları, kiliseler inşa edilir. “Grand Rue de Pera” oluşmaktadır, yani Cadde-i Kebir, Pera’nın Büyük Caddesi. Sadece “karşı taraf” anlamına gelen Pera adıyla anılır bu yeni oluşan İstanbul. Osmanlı’nın Avrupai yüzüdür, pek Müslüman yaşamaz. Burası dileyene “Küçük İtalya”, dileyene “Küçük Fransa”dır. Ermeniler, Rumlar, Beyaz Ruslar, Levantenler ve diğer “ecnebiler” yaşamaktadır ağırlıklı olarak. Yahudiler ise Galata’yı mesken edinmiştir daha çok - “Kula” dedikleri Kuledibi’nde.

Caddenin bir ucu bir füniküler vasıtasıyla limana ve finans merkezine bağlıdır. Diğer ucundaki gayrimüslüm mezarlıkları kaldırılarak orası da hâlâ yerli yerine oturtulamamış bir meydan haline getirilmiştir. Su dağıtım sistemi, “maksem” den alır adını Taksim.

İşte, şehrin bu bölgesinde - çehresi ne kadar değişirse değişsin - binaları tarihçeleriyle ve yaşanmışlıklarıyla keşfetmek bugün dahi heyecan vericidir.

Santa Maria Draperis Kilisesi, Pera Palas’ta mümkünse Atatürk odası, Padualı San Antonio Kilisesi, mümkünse özel izinle Garibaldi Evi ve Sahnesi, Sefaret sarayları, Suriye Pasajı, Çiçek Pasajı, Halep Pasajı, Rumeli Han, Şark Aynalı Çarşı, Markiz, Lebon, İnci, Avrupa Pasajı, Balık pazarı, Circle d’Orient, Tokatlıyan, Deveaux, Yeşilçam, Mekteb-i Sultani, Aya Triada Kilisesi, Maksem, Atatürk Anıtındaki Rus...