İstanbul’da Tarihi Yarımada’nın “Yedi Tepe” üzerine kurulu olduğu söylenegelir. Günümüzün kalabalığı ve yoğun yapılaşmasında bu tepeler artık kolay kolay farkedilir gibi değildir. Ancak eğitimli bir göz selâtîn camilerinden yola çıkarak bu tepeleri sayabilir.

İstanbul’un üçüncü tepesinin anıtsal yapısı hiç şüphesiz Süleymaniye Camisi ve Külliyesidir. Patlıcan mevsimi çıkan yangınlarda kül olmaktan kurtulan ahşap evleriyle ünlü mahalleler de bu civarda. Bu binaların çoğu bugün artık ya bir takım vakıflara hizmet ediyor, ya da butik otellere çevrilmiş durumda.

Padişah Büyük Süleyman’ın kendisi ve oğlu Şehzade Mehmet için yaptırdığı camiler bölgede 1550’lerin mimari şah eserleridir. 400 yıl sonra 1950’lere gelindiğinde ise bugün genellikle burun kıvırdığımız başka mimari eserler yükseldi burada: Belediye Sarayı ve İstanbul Manifaturacılar Çarşısı.

İstanbul’un kadim mahallelerindeki yokuşlar sizi aşağıya, Haliç’e doğru götürürken rehberiniz bugüne kadar belki de hiç görmediğiniz, duymadığınız bazı yapılara da dikkatinizi çekecek.

Sahi, “kapan” ne demekti? “Un-kapanı” da ne oluyordu?

Bir şehir sizi her daim şaşırtıyorsa, orası İstanbul’dur!

Görmek istediklerimiz:

Belediye Sarayı,

Bozdoğan Kemeri,

Burmalı Mescit,

Şehzadebaşı Camisi,

İstanbul’un Merkezi (!),

Şehzade Türbeleri,

İbrahim Paşa Darülhadisi,

Eski Direklerarası,

Kalenderhane Camisi veya

Aya Teotokos Kyriotissa Kilisesi,

Süleymaniye Camisi

Süleymaniye Külliyesi,

Mimar Sinan Türbesi,

Süleymaniye sokakları,

Vefa Bozacısı,

Molla Gürani Camisi veya

Aya Teodoros Kilisesi,

Ayın Biri veya Meryemana Kilisesi,

İMÇ mimarisi

Eyüboğlu panoları,

Kuzgun Acar’ın “Kuşları”,

Un-Kapanı Değirmeni,

Küçükpazar esnafı,

Küçükpazar sokakları,

Genco Erkal’ın Ali Paşa Hanı

ve niceleri...